Epiloog

De Adem des Levens zweeft langs de velden van mijn ziel,

en bemoedigt de bloemen van de geest,

die het licht zagen wegsterven

in de schaduw van het menselijke streven.


Het muziekinstrument van het kosmische Hart 

schept een zang,

waarop hart en ziel elkander omarmen

in een dansend samenspel,

onderwezen aan het Hof der Goden.


De dringende roep van de Vader-Moeder tart mijn hart,

maar laaft mijn ziel met de parelende wijn

uit Uw goddelijke Ether,

die het Aurora tekent aan mijn horizon.


Daar draagt het geloof het zaad van de hoop,

en liefde draagt 's wijsheids glimlach over

aan een onwijze wereld, 

waar de bloesemgeur-der-vrede zielen zoekt.


Als de klokketonen van Uw kosmische Kathedraal 

neerdalen langs de hemelladder,

mogen zij dan gereed zijn

die het Uwe willen offeren op Uw altaar.


Amen


1970 - 2018, copyright Henk en Mia Leene