Epiloog

Zwervende langs paden 

die slechts door enkelen betreden werden,

zoekt de Vrede naar een woonstee, 

waarin men haar niet vermoordt.

De liederen begeleiden haar,

als zij afdaalt in de grotten

en binnengaat in de gebedshuizen

en nederzit op de hemelsteen.


De natuur schouwt toe en weent;

de mensen staren met blinde ogen

en de levensboom fluistert

zijn laatste woord - in opperste bede.

Wees stil, mijn hart!

Wees stil, mijn ziel!

Beluister de schreden der Vrede, 

die wellicht uw richting kiezen.


Neen, zie niet om u, neen, zie niet buiten u,

Zie IN u, mijn hart - zie IN u, mijn ziel,

Daar zal de Vrede rusten.

Aan de voet van de Levensboom,

zo deze zijn kruin siert met zon en maan,

en de sterren flonkeren in zijn takken,

en de dauw der hemelen  hem zal laven.


Wees stil, mijn hart - wees stil, mijn ziel,

de Vrede worstelt in de geboortegrot.

Moge het Licht der Lichten haar bijstaan!


Amen


1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene