Epiloog

In de Tuin die geen mensenoog aanschouwen kan,

waar de schaduwen spelen met het zonnelicht

en de dauwdroppels glinsteren in het sterrengeflonker,


waar de winden met de bomen fluisteren

en het riet speels bewegen door hun adem,

waar de rivieren een nieuw lied componeren

in de omarming  van hun groene bedding,


daar verbergt zich de lotusbloem van mijn ziel, Heer

en bereidt zich voor op haar eenmalige bloei,

die slechts gelukt als de vuren en de wateren,

de aarde en de luchten eenstemmig het ritme volgen van

Uw melodie.


Wanneer de eenvoud van de overgave

en de oprechtheid van het eerlijke hart,

zich verenigen in de wijsheid van het Denken,

kan Uw Natuur zich tonen in haar kleed van weleer.


Dan zal ik het wonder uit mijn verbeelding

zich zien voltrekken,

als een bevestiging van onze eenheid, Heer!

Aan het hof waar mijn ziel danste

op de muziek der sferen, waart Gij, Heer der Lichten!


Amen


1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene