Bezinningsmeditatie 67

Achter gesloten oogleden straalt wijds Uw Levensveld,

Achter de donkere schaduwen glimlacht het Licht,

Achter alle scheppingen dringt Uw heerschappij!

Blijf in alles en allen, 

opdat het Leven niet ontvlieden zal, Schepper!


Amen



Mijn ziel, verlicht de bekende beelden die de natuur dagelijks aan mij toont, zodat zij van binnenuit oplichten en nieuwe dingen zullen scheppen, in een leven dat zijn kleuren heeft verloren.

Ga langs de paden van uw verloren Eerste jeugd en volg met uw blik de lijnen van de horizon, waarachter een land van belofte zich koestert in toekomstdromen.

Volg met uw oor de trillingen, die zich langs de luchten spoeden, op weg naar het verleden, het heden omlijstende met de muziek van een hervonden werkelijkheid en de boodschap van de toekomst overdragende in de ziel van hen, die leerden hun Eerste jeugd op te delven uit de schelp van hun innerlijk. 

Hemel en aarde, luchten en wateren verenigen zich tot de schoot van het heden, waarin generaties trachten te lezen, zodat zij de kern van alle waarheid zouden ontdekken, waaruit de wijzen hun kennis putten, waaruit de bezielden hun energie puren.

Ga langs de smalle weg die zich verliest achter de heuvels en zich slingert langs de stromen, die sterven door de onwijsheid van de mensen.

Ontwaakt in een hervonden ochtendgloren, dat alle dingen nieuw maakt, dat niets uitwist, maar slechts optekent en toevoegt, verandert en laaft.

Neem het penseel van uw hunkering en doop hem in de kleuren van uw zielsverlangen en geef gestalte aan hetgeen gij hoopt. 

Laat de dagen zich niet verliezen in de nacht, laat de nacht zich niet oplossen in de dag, maar voeg aaneen, voeg aaneen het donkere en het lichte, het hoge en het diepe, het innerlijke en het uiterlijke. 

Zo ontstaat een nieuwe vorm.

Vanuit de diepten stijgt het licht op tot de hoogten en verandert de vorm door zijn reis omhoog.

Zijt gij dáár, mijn ziel?

Verhef u uit de spelonk van mijn verborgenheid en raak mij aan tot in de uithoeken van mijn wezen, opdat ook ik zal veranderen, nieuw zal worden door uw aanraking en alles om mij heen zich zal ontvouwen in de koestering van uw licht, mijn ziel!

Mogen mijn zinnen zichzelf vergeten, zodat zij niet geërgerd geraken door hun blindheid.

Mogen mijn hart en mijn hoofd zichzelf overwinnen, zodat zij niet verstarren in hun geloof en hun mening.

Zie, want alle dingen kunnen nieuw worden, zodra gij, mijn ziel, zich over mij ontfermt en mij meeneemt op de reis door het land van het innerlijk. 

Oude vormen tonen eindelijk hun diepten, overbekende beelden geven eindelijk hun geheim prijs.

Och, jaren zijn voorbijgegaan met het zoeken naar nieuwe dingen en ik vond niets dan het oude, maar nu zijt gij daar, mijn ziel, en toont het bewegende onder het schijnbaar bekende, en begeleidt mij tot in de duisterste hoeken, waar de enkele lichtstraal flauwe nuancen tekent over dingen die lijken te slapen. 

Elk licht wordt met vreugde begroet, omdat het duistere niet in zichzelf gelooft, maar wacht totdat het afgelost zal worden in zijn wake over scheppingen die niet vragen.

Gij zijt licht, mijn ziel, gij gelooft niet in het duistere, noch laat gij u overmannen door wanhoop, want uw oorzaak is beweging en uw leven is uit het Pleroma, waar de volheid de ledigheid kust tot herschepping.

Leer mij dan leven, mijn ziel, roep mijn gedachten tot uw wijsheid en leg mijn beroeringen van mijn hart neer in de gloed van uw levenskracht, zodat ik doortrokken zal worden van uw geloof, van uw hoop, van uw liefde tot het Alzijnde. 

En het fundament voor de herschepping zich in mij zal bevestigen en ik daaruit nooit weer terugvallen zal in het niet-geloven, het niet-hopen en de tegenliefde. 

Gij zijt leven, mijn ziel, want gij komt uit de Levende en alles wat levend is, is beweging, vluchtige ontmoetingen tussen het duistere en het lichte, waaruit een nieuwe impuls geboren wordt.

Indien ik in Uw nabijheid blijf, zal niets mij kunnen neerwerpen en zal ik begrijpen dat het geduld het aambeeld is, waarop de Levende zijn vormen schept. 

Ik volg u langs het smalle pad waarop de hemelen hun sterren laten vallen, waarop de bloemen hun dauwdroppels spreiden en dat de vogels aanduiden door hun voortdurende gezang.

Hoe zouden de benauwenissen mij hier kunnen volgen, mijn ziel? Gaan wij niet tezamen tot in het hart van het leven?

Daar is geen wanhoop en geen vrees, daar is geen ziekte en geen dodelijke vermoeidheid, want het Aurora van de nieuwe Dageraad trekt ons voorwaarts en zijn dringen is als een nieuw geloof, een nieuwe hoop en een lichtende liefde.

Herschep mij, Levende, herschep mij innerlijk en uiterlijk!

Maak alle dingen aan en in mij nieuw, zodat ik niet verstikken zal in de verveling binnen mijn eigen gedachten en wisselvallige emoties!

Herschep mij, mijn begeleidende ziel, sta op achter mijn zinnen, zodat zij zullen ontwaken in een innerlijke wereld, die al het oude vernieuwt.

Herschep mij, Universele Geest, laat  Uw trillingen mij van alle zijden omringen, zodat ik het levensvoedsel verzamelen kan.

Want de reis des levens is lang en de spotters en de aanvallers rusten niet.

Ga daarom met mij op de weg tot het centrum, waar de bron van alle Leven opborrelt uit de schoot van uw Mater Materia.

Moge deze bron mij omvatten als het water van Bethesda, zodat Gij, Levende, mij kunt herscheppen!


Amen

Epiloog

De lichtende hemelen zagen het licht op zich toekomen

en weenden om hun verloren sterren.

De bloemen volgden de opgang van de zon

en zagen de dauwdroppels opdrogen op hun bladeren.

Een mens richtte zich op uit de vluchtende duisternis

en verwonderde zich over de herinnering aan zijn wanhoop.


Waarlijk, als gij, ziel van de Levende 

ontwaakt op de  bergen van het stervende land, 

worden alle dingen nieuw

en het oude offert zich op het altaar van de wedergeboorte.


Leer déze les, ego van de uiterlijke vormen:

'Al het bloeiende schenkt zich weg in de vrucht'.

Niets is tevergeefs, 

niets wordt vernietigd.


Groei dan, mijn ziel, laat uw lichtende kelken ontvlammen

aan de bron van mijn hart 

en aan de grond van mijn denken.

Groei dan, en neem mij mede naar het Land, 

waar het herschapene zijn levenskracht hervonden heeft!


Amen


En de lotus breekt open en toont de zon het geheim van haar hart!




1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene