De smaak, en daardoor de milt.

De smaak is een gave van het bloed, kan men in het Boek Henoch lezen. De smaak bepaalt o.a. de voeding, de uiterlijke omgeving van de mens. Via de smaak drukt men zijn anti- en sympathieën uit, bewust dan wel onbewust.

Iemand, die gedwongen is zijn smaak geweld aan te doen, kan protest verwachten van zijn milt. De uiting van de vijf zintuigen is als een portret van de mens, zowel innerlijk als uiterlijk.

De smaak is echter zeer individueel en volgt, evenals de andere zintuigen natuurlijk, de innerlijke ontwikkeling of aftakeling van de mens. Zowel de keuze van voeding, van kleuren, van vormen, als van sympathieën zijn aan een doorlopende verandering onderhevig, omdat de smaak, meer dan een ander zintuig, aan de menselijke natuur gebonden is.

De adeldom en de onbeweeglijkheid van het diamanten Midden, doet de uitgesproken afkeur of voorkeur van de mens vervagen.

In voedsel, in kleuren en in vormen, in sympathieën.

Daardoor zal hij een middenweg vinden en nooit in extremiteiten vervallen, die altijd een gevolg zijn van een natuurlijke onevenwichtigheid.

Reinigen van de smaak volgt direct op een versterking van de diamanten zekerheid. Zelfcorrectie vanuit het diamanten Midden is een dagelijkse beschouwing van de werken der zintuigen.

1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene