Daarom moet men allereerst komen tot een staat van voortdurende ontspanning, om van daaruit te gaan veredelen of verhogen.

Alle pogingen die te vroeg worden aangewend geven spanning, verwarring, vlucht in theorie├źn en zucht naar bescherming van de groep. Dat is niet erg, maar het heeft nog niets te maken met het zich ontplooien tot een geestelijk individu. Als men nog de lichtloze diepte zoekt, is het onzinnig te spreken over het licht.

Iemand, die het licht provoceert of er werkelijk naar verlangt, moet ook de consequenties aanvaarden, die dat licht of die verlichting veroorzaken. Licht is niet uitsluitend warmte, prettige ervaringen. Licht is ook ontmaskerend en slechts zij, die de diepte of de situatie binnen de massa's door en door kennen, deze werkelijk zat geworden zijn en het er benauwd van krijgen of kregen, kunnen de werking van dat licht tegemoet gaan en staan dan ook sterk in zijn consequentie, zoals b.v. de confrontatie met de verborgen egokrachten.

Het is volstrekt niet nodig doorlopend over dat ego te denken, problemen op te werpen. Hij, die zich in denken en emoties ontwikkelt, zich veredelt, zal wel bemerken wat hij ontmoet op zijn weg. De overgave is voor elk individu moeilijk. Iemand, die zijn gedachten niet kan beheersen, vecht eveneens met die overgave. Een actieve geest moet het ego inactief maken.

De geest moet vol zijn, het ego ledig.

Zich ontledigen kan men slechts door de volheid van de geest. Elke andere methode is een oefening of een onderdrukking, die zich op andere wijze wreekt.

1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene