De Zon beweegt het water van het organisme en brengt zo het natuurlijke leven in de mens. Men leeft dus via alle onderdelen van zijn wezen, hoewel, medisch gezien, het hart het levensbeginsel is.

Het hart, als machtig absorptie-element, drinkt het waterprincipe van de levenstrilling in, het denken neemt tegelijkertijd het vuurprincipe van de levenstrilling op.

Iemand, die slechts met het denken leeft, is eenzijdig, onjuist gedisponeerd naar deze natuur en zij, die uitsluitend door het hart leven, eveneens. Beide mensentypen zijn onevenwichtig.

Het natuurlijke evenwicht ligt in de absorptie van de gehele levenstrilling.

In het overdragen van de zonne-levenstrilling speelt mede de Maan een belangrijke rol. De Maan is een afhankelijke planeet, zoals alle andere planeten afhankelijk zijn van de Zon, maar zij weerkaatst het negatieve element van de levenstrilling.

In deze noodorde is niets positief en negatief in zichzelve.

Het kenteken van de zondeval is, dat positief en negatief gescheiden werden. Het negatieve of waterige element trekt altijd het positieve of vuurelement aan, indien zij dit zou afstoten dan betekent dat disharmonie.

In waarheid zijn de tegengestelden een en dezelfde.

De oorzaak van alle problematiek is gelegen in het feit, dat water en vuur, als negatief en positief, elkander afstoten. Dat is de val.

De noodorde-wet dwingt het mannelijk en vrouwelijk principe tot elkander, omdat anders de schepping uiteen zou vallen, op zou houden. Deze noodorde-wet is echter een geforceerde oplossing, ontstaan door de zondeval.. In de chemie en de natuurkunde trekken negatief en positief elkander aan en houden elkaar in evenwicht.

Het levensprincipe is gebaseerd op de hunkering, de absorptie, het dringende vragen van het negatieve principe.

De goddelijke Schepping kent die hunkering niet, want zij is niet in zichzelf gespleten. De roep, uitgaande van het water, of negatieve element, is een noodwetmatige oplossing. Zoals de Roep van de ziel de enige oplossing, de enige voorwaarde is om de Geest tot zich te brengen.

1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene