Herinneringen …

… kunnen zich concentreren in een mandala. (stoel in Kos b.v.) 

Het grote mensheidsherinneren is in de kosmos aanwezig en daaruit kan een creatief kunstenaar putten, worden allerlei beeltenissen. 

De mandala is de concretie van wat onzichtbaar aanwezig is en met het voortschrijden van de tijd nemen ook zij andere vormen aan, onder invloed van het grote mensheids levensveld dat in de kosmos hangt. 

Dan wordt het moeilijker het NIETS te grijpen, het pure, onaangetaste, vandaar dat ook hier het eenvoudige, de cirkel, met de punt, het grote ledige vierkant, de ster die beweging oproept, maar géén rust geeft, het pentakel dat het oerbeeld van mens en ziel vormt, een hulpmiddel zijn om de mens actief te maken, dan wel te kalmeren. 

In onze gedachten hebben we ons allen beslist mandala's gemaakt van God en dat is dan ONZE god, en daarom ONS mandala. Dat doen we met alles. 

Het is ons een behoefte, een ezelsbruggetje. 

Maar laten we nooit ons mandala opdringen aan de naasten, want het kan hem mogelijk benadelen. Wie zal ooit zeggen dat juist ONS mandala volmaakt of weldadig is? 

Mandala's van meesters worden verondersteld zegenend te werken. 

Maar ook een z.g. meester is of was een mens en alleen zij die hem aanvaarden als HUN meester zullen zijn mandala kunnen accepteren, waarmede zij zijn discipelen BLIJVEN. 

VRIJHEID betekent ZELF middelaar zijn voor de kosmische stralen en trillingen en daarbij vormen we onze eigen mandala, die, evenals onze eigen mantrams, veranderen met onze groei OF met onze teruggang. 

Hoe meer we ons innerlijke vrijmaken of ontwikkelen, des te grootser of harmonischer zullen we onze beeltenissen vormen. 

De mandala is, generaliserend, noch goed noch slecht, hij is datgene wat wij ervan maken, wij kunnen afwijzen wat we wensen en opnemen wat we wensen. 

De mandala wordt pas bepalend als wij hem verheffen tot leider. 

Als wij ons aan hem overgeven, dan bepaalt hij wat er gebeurt. 

Overgave, YIN, is het begin en het einde. En wij beslissen ZELF hoe dat begin en dat einde zal zijn.

1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene