Christelijk

De mandala, om de oosterse benaming te gebruiken, is zo oud als de wereld. Heel de schepping, in zijn natuurlijke uitdrukking, is eigenlijk een afdruk van een kosmische idee, aldus leven we temidden van een gigantische mandala. 

De christelijke godsdiensten hebben gebruik gemaakt van het verlangen naar het kosmische oerbeeld, waarmede de mens zich graag wil verenigen en tekeningen, vormen, figuren en personen, kruisen vervaardigd waarop de mens zich concentreren kan. 

Elk heiligenplaatje, elk beeldje, elke christelijke hiërarchiale beeltenis is een door de hiërarchiale leiding gesanctioneerde mandala. 

Vanzelfsprekend ook hier het gevangen nemen en afleiden van het kosmische oerbeeld dat spontaan in de mens moet opwellen en, mogelijk, geconcretiseerd wordt. 

Dit kan echter eveneens onzichtbaar blijven in de stof en dus uitsluitend een gedachtenbeeld zijn. 

Het zich verenigen met een vorm is altijd een hulpmiddel, men moet nooit blijven staan bij dit hulpmiddel, maar het tenslotte oplossen. Wat meestal NIET gebeurt. 

Mandala's zijn ofwel spontane uitingen dan wel z.g. hulpmiddelen, waarbij hier degene die mandala's verstrekt in de fout gaat, omdat hij zijn naasten probeert te binden. 

In het Oosten kent men het overdragen, telepathische dan wel stoffelijk, van mandala's die door meesters werden gezien, getekend, gedacht. 

Ook hier het verbinden aan een bepaalde beperkte macht, figuur. 

1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene