Leer

De algemene grondgedachte van de Stoïcijnen was gericht op 'virtus': de voortreffelijkheid, de vervulling van het mens-zijn en dan het handelen in overeenstemming met de natuur. 

Zij gingen uit van de monotheïstische gedachte van de Al-Ene, die zich echter uitdrukte in twee lagere machten: Phanes - Al-Ene; Aether of Pneuma; Eros - de werkelijke Mens. (Agape)(liefde of liefdemaaltijd. 

Wellicht oorspronkelijk gelijk aan het avondmaal; 

Paulus scheidt hen in Corinthië door twist. 

Deze Agape wordt o.a. door Judas en door Petrus II vermeld. 

Deze liefdemaaltijden werden in de kerken verboden toen zij een braspartij werden. Zij waren algemeen in de 2de en 3de eeuw en duurden tot 4de eeuw. 

Later worden zij weer, soms in een andere vorm bij verschillende groeperingen ingevoerd; naast de Avondmaaltijd. 

Oorspronkelijk was deze EROS-maaltijd zeer eenvoudig, grof brood en thee; was bedoeld als symbool van de verbintenis tussen Eros, de ziel des mensen, hier beneden en Phanes, Enige God. 

De drieëenheid Phanes - Aether en Eros komt uit de Orphische hymnen en werd bij de Grieken en ook de Stoïcijnen tot Lichtgod- Pneuma (adem) en Eros - Agape, de liefde van de ziel tot de geest. 

(Plato: zielestreven naar het hogere, de oerkracht die verband in de chaos brengt). 

Bij de Stoïcijnen neemt ook Zeus een belangrijke plaats in als de god van Pneuma (Aether), Adem, de noodzakelijkheid of de quinta essentia. 

De ziel is een pneuma-deeltje. 

Een deel van de ziel is sterfelijk, het andere deel is eeuwig. Atheïsten staren zich dood op deze sterfelijkheid. 

Pneuma bevindt zich in geheel de schepping, het is de Adem Gods. Deze Adem kan zich terugtrekken, waardoor het Pneuma-deeltje of ziel mede teruggenomen wordt.

1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene