107 - Het Shiva principe en de ver-assing

De oude Veda, waarvan de Upanishads de innerlijke leer vormen, leerde in wezen hetzelfde als de gnostieken: 

"De ziel ligt gevangen in het lichaam en zij moet daaruit bevrijd worden. Daartoe moet het lichaam in harmonie komen met de oerharmonie, zodat het goed mede kan werken. Vanuit de ziel staat een nieuw lichaam op, een getransfigureerd lichaam." 

Om deze ziel in de gelegenheid te stellen zulk een lichaam op te bouwen, moet men het aardse lichaam beheersen, het dwingen zich terug te trekken. 

Daartoe zijn er allerlei vormen van Yoga in het leven geroepen. 

Het kernpunt van alle moeilijkheden ligt wederom in: de methoden. 

De mens denkt methoden uit. 

Voordat de ziel de inspiratie kan overdragen bedenkt de mens reeds een methode voor haar. 

Deze intellectuele inspanning komt met zovele mislukte pogingen der zoekers overeen, waarbij men voor-denkt en niet na-denkt. 

Men begint met het intellect te forceren om te kunnen doordringen in een wereld, dat het niet kent. 

De intellectueel ingestelde mens kan zich niet verplaatsen in een situatie waarbij zijn intellect de stof tot studie wordt onthouden. 

Alle religie - zo meent men - is te verdelen in twee uitingen: intellectuele religie en mystieke of hart-religie. 

De Oosterse leringen worden door de westerse mens veelal ondergebracht in de mystiek, leringen voor het hart. 

Doch er is geen leer zo intellectueel ingesteld als de Yoga, een scherp wetenschappelijk gefundeerde methode om te komen tot een splitsing van lichaam en aurisch wezen. 

In het aurisch wezen zit de wezenlijke mens, zijn levensbeginsel, zijn ziel. 

Wanneer dit aurische wezen zich van het lichaam scheidt, blijft  het lichaam als een ledige zak achter. 

Niettemin werd de gevallen ziel bekleed met deze lichamelijke vorm, om door middel daarvan God weder te vinden. 

Het lichaam achterlaten voordat de ziel haar eigen hemelse  lichaam wederom bezit, is slechts experimenteren, voortijdig ingrijpen, een forcering, ontstaan uit het scherpe voor-denken. 

Al de methoden der religieuze bewegingen berusten meestal op natuurgebonden pogingen, methoden die BINNEN het bereik van het intellect dan wel van de emotie vallen. 

Men kan niet aanvaarden dat er nog een andere vorm van religie bestaat, nl. de Religio, die de directe binding tussen ziel en Schepper bevestigt. 

Het denken kan deze Religio niet INdenken, het hart haar niet INvoelen. Maar zij bestaat wel degelijk, doch slechts de individuele onderzoeker ontdekt haar. 

Alle onderzoekingen die uitgaan van het intellect, dan wel van de emotie, benaderen het Licht van Shiva niet. 

De ontdekking van de Religio die boven hart en hoofd uitstijgt doet men pas wanneer de mens, het ego, aanvaard heeft dat het Shiva niet bereiken kan. 

Vele leringen onderstrepen deze waarheid, maar er zijn slechts weinig volgelingen die door de praktijk deze waarheid belevendigen. 

Men kan niet ophouden met het invoeren van methoden; steeds nieuwe methoden meent men te vinden om de ziel uit haar gevangenis te bevrijden, om het hemelse lichaam te scheppen, om het aardse lichaam te vernietigen. 

Alles berust op het misverstaan van de werkingen van Shiva: vernietigen en herscheppen. 

Wij zagen een tekening van Shiva met als onderschrift: uit de ruïne van de oude eeuw schept hij de komende eeuw. 

Wel, dat gebeurt telkens, als een herhaling binnen deze natuur. 

Het is een reflectie van het waarlijke transfiguristische geheimenis: uit de as van het zevenvoudige wezen komt het hemelse leven voort, degene die BOVEN deze zevenvoudigheid uitstijgt. 

De intellectuele mens ziet Shiva binnen deze natuur, als de bestuurder van de natuurlijke wentelingen. 

Daarom meen men Shiva te bereiken zodra men de begeerten en de zintuigen van het aardse lichaam dooft via een methode. 

Maar het verkrijgen van paranormale gaven betekent niet dat men Shiva kent. 

Shiva vertegenwoordigt een vuur of een licht dat van buiten dit zevenvoudige gebied komt, en dus verbreekt het de mens of de zevenvoudigheid. 

Om deze reden fluistert men dat het betreden van een achtvoudig Pad gevaren en zelfs de dood met zich brengt. 

Het is de angst voor de "vernietiging" van Shiva, de vrees voor  de ver-assing van de alchemist, de afwijzing van het baantje van poortwachter. 

Men wil door een methode iets bereiken, een plaats krijgen op de eerste rij in de hemel, de heerlijkheid van Shiva zien. 

Maar men ziet niets en men ervaart niets, er is slechts de sensatie van meer te zien dan de grofstoffelijke mens en meer te horen dan de materieel ingestelde mens. 

Men maakt zichzelf sensitief, omdat men meent dat een over-sensitiviteit Shiva naderbijbrengt. 

Sensitiviteit is een bezit van de heilige, zegt men, maar er is meer.

Men begint niet met sensitiviteit om als heilige te eindigen, maar men begint als heilige en wordt daardoor geheiligd, verfijnd. 

Mindere of meerdere mate van sensitiviteit is een aangeboren kwestie, een erfenis uit een verleden. 

Sensitieve mensen behoeven geen heiligen te zijn, maar heilige mensen worden wel sensitief, echter op een andere wijze dan de occultisten dit verstaan. 

Geen enkele paranormale gave brengt heiligheid met zich mede. 

De heilige acht de paranormale gaven niet, hij gaat eraan voorbij. 

Zo kan geen enkele wet en geen enkele discipline de heiligheid naderbijtrekken, maar de heilige stijgt boven deze wetten uit en volgt dan de innerlijke wet van de individuele Religio. 

Dit is een Wet die ingrijpender is dan welke andere methode ook en zij verandert de mens intensief. 

De godin van Shiva is Satie, en haar naam betekent: deugdzaamheid, vroomheid. 

Zodra de deugdzaamheid en de vroomheid de ziel overschaduwen is zij gereed om Shiva te ontmoeten. 

Vandaar dat vele religieuze vormen de deugdzaamheid en de vroomheid als eerste vereiste zien om God te kunnen ontmoeten en zij dwingen hun volgelingen in een harnas van uiterlijke vrome methoden en uiterlijke deemoedige handelingen. 

Men moet nederig werk doen en bidden. 

Deze beide handelingen brengen u tot God. 

Het is een yoga, uitgedacht door de scherpe intellectuele mens, die vroomheid en deugdzaamheid als een demonstratie van armoede, nederigheid en bidden zag. 

Het hart is vroom zodra het niet meer van God te scheiden is en het denken daardoor in een lichtend bad onderdompelt. 

Het hart is deugdzaam wanneer het geen enkele vernietigende, disharmonische emotie meer kent, waardoor het denken vergiftigd wordt. 

Het baadt zich in de reinheid van de schone zielelotus en zo bewandelt de mens automatisch het pad der deugdzaamheid. 

Deugd is harmonie met het Goddelijke; Deugd heeft niets te maken met een dogmatische puriteinse levenshouding, want wie kent de wegen des harten of de hoogten en diepten van het denken? 

Deugdzaamheid en vroomheid bezitten wil zeggen: helder, vredig en onberoerd worden als een helder meer, waarop de lotus rustig kan voortdrijven totdat de zonnestralen van Shiva haar vangen. 

Onberoerd blijven wil ook niet zeggen: stoïcijns worden, maar rustig het midden blijven bewandelen. 

Wanneer men dan zo tot de conclusie moet komen dat iedere methode in beginsel reeds foutief is, omdat zij is uitgedacht door het intellect, dan wel geanimeerd werd door het geëmotioneerde hart, blijft de mens niets anders over dan niets-te-doen. 

De bekende instelling van de wijsgeren. 

Niet-doen, zo zeggen de wijzen, vergt de meeste krachtsinspanning. 

Het is hetzelfde als het "wie zichzelf overwint is sterker dan hij die een stad inneemt." 

Alle methoden zijn erop ingesteld een "stad in te nemen", de stad van Shiva.

De wijze hoopt niets en hij verwacht niets. 

Zijn wezen is niet ingesteld op "hebben", hij is slechts gericht op "zijn". 

"Zijn" in de betekenis van bestaan de harmonie Gods, zichzelf levend houden binnen die harmonie. 

Daarin existeert hij niet, zoals de stoffelijke mens in het aarde-veld, maar hij leeft, hij ademt in en uit de trillingen der goddelijke sfeer. 

Deze deugdzame en vrome levenshouding is het gevolg van een zielegroei, die gestimuleerd werd door een ziele-hunkering die  niet gericht was op: ik wil hebben, maar: Hier ben ik, wat wilt Gij - Shiva - dat ik doen zal. 

De lotus-ziel, drijvende op de rimpelloze, klare wateren des harten, wordt door Shiva gevangen genomen; NIET de ziel snelt op Shiva toe, maar Shiva daalt neder tot de ziel zodra zij gereed gekomen is. 

Er blijft de spirituele zoeker niets anders over dan minimaal meedoen aan de noodgedwongen existentie in deze natuur-orde  en deze existentie aanpassen aan de wetten der natuur en tegelijkertijd zichzelf bezig houden met de dingen van de ziel, hetzij via literatuur, hetzij via bezinning, hetzij via het beluisteren, hetzij via de daad, of via al deze praktijken tezamen. 

Hij MOET zich daarmede niet bezighouden, omdat het een voorwaarde, een methode of een plicht is, maar hij DOET het, omdat zijn hart zich daartoe gevoelt aangetrokken. Het hart is degene die onderscheid maakt tussen methode en inspiratie. 

Men kan zich door de ziel geïnspireerd gevoelen om spirituele onderwerpen te onderzoeken. 

Men kan zich echter ook door het intellect gedwongen gevoelen tot spiritueel onderzoek, omdat men zichzelf of anderen iets wil bewijzen. Er ligt een bedoeling aan ten gronde. 

De ziel inspireert de mens omdat zij haar weg zoekt langs spirituele trillingen en de mens volgt die inspiratie zonder er een bedoeling, een doel mee na te streven. 

Het ego bezit geen doel in de spiritualiteit. 

De ziel kent zulk een doel wel, maar zij kan dit doel niet aan het ego overdragen, noch het daarin dwangwetmatig betrekken. 

Zodra dwang gebruikt wordt trekt de ziel zich terug. 

Daarom bewijst de levensinstelling van de spirituele zoeker in hoeverre de ziel hem leidt. 

Ieder mens kent in zijn leven een zwaartepunt, het interesse-gebied waar zijn hart zich volkomen aan geeft. 

Daar bevindt zich zijn ziel; hetzij goddelijke ziel, zoals in de spiritualiteit, hetzij ego-ziel, zoals in alle vormen van materialisme, en intellectueel- en emotioneel spiritualisme. 

De lotus-ziel opent zich pas voor het Shiva-licht wanneer zij prijsgegeven wordt aan de reine wateren. 

Voor die tijd droomt de ziel van deze "reine wateren" en uit die zieledromen, die zieleherinnering, ontstaat dat rusteloze zoeken van de mens. 

De archaïsche Upanishads meent dat alle methoden nutteloos zijn en wij onderstrepen dit gaarne, hoezeer wij ook begrijpen kunnen dat de mens - zijn gehele persoonlijkheid - hunkert naar een methode om het doel der ziel te bereiken. 

De methode, of het volgen van de weg, moet uit uw ziel zelf voortkomen, dat is een groei en een ontwikkeling van uw innerlijk. 

Juist het vervolmaken van deze innerlijke zieleweg is die hoogste methode, waarnaar iedere onderzoeker verlangt, maar die hij nimmer naderbij kan forceren. Men kan bepaalde levenswijzen volgen, omdat men deze van binnenuit in overeenstemming vindt met een harmonische denk-richting. 

Hij, die de Levende God wil toebehoren, neemt geen leven om zichzelve daarop te verhogen, of zichzelf daarmede te bevredigen. 

De Levende God is de Enige die nemen kan en hij neemt het Levende tot zich. 

In deze vereniging bestaat geen dood in de zin van deze natuur, er is slechts het weg-ebben, wegsterven van het onvolmaakte, het vrijwillig ver-assen van het onvolmaakte. 

En dit geschiedt pas wanneer het ongoddelijke uitgevibreerd is in zijn ongoddelijkheid, gestorven is in zijn drift. 

Voor die tijd kan het ongoddelijke zich niet vrijwillig laten ver-assen, omdat de drift tot het tijdelijke leven nog in hem oplaait. 

Lééf daarom zoals u meent te moeten leven; de inspiratie uwer ziel zal u de weg wijzen, zo niet dan wijst het ego u de weg en komt u eveneens daar terecht waar u behoort te zijn. 

Niemand oordele zijn naaste, want laat hij, wiens ziel levend in hem is, bewijzen wat de vereniging met Shiva betekent. 

Uit het gouden zwijgen komen de zilveren klanken als een reflectie van de Geestzon. 

Het Grote Goddelijke Zwijgen wordt omkranst door het gouden aureool des geestes, waaruit de wetende pelgrim getuigt als een "koningin des hemels" in deze nacht der tijden, want deze beide, zon en maan, god en godin, sterven niet in de ver-assing. 

Zij getuigen, zoals het goden des Hemels betaamt, van het Hemelse Lichaam. 

Moge deze rijkdom uw deel worden, pelgrim!

1970 - 2015, copyright Henk en Mia Leene